Szwadron Kawalerii Dywizyjnej - organizacja wojenna L.Dz.3022/org.mob.37

Autorzy: Marek Gabryszuk, Krzysztof Gebhardt, Robert Wasilczuk,
Rekonstrukcja na podstawie projektu organizacji wojennej z 1936r., oraz dostępnej literatury

Szwadrony Kawalerii Dywizyjnej miały silnie rozbudowaną organizację. Oprócz czterech plutonów kawalerii i wspieracjącego plutonu karabinów maszynowych, w składzie oddziału przewidziano dodatkowo organiczną sekcję saperów, oraz drużynę łączności. Liczne były też służby. Obok drużyny gospodarczej, KD miała też własne sekcje taboru żywnościowego (T.Ż.). Strukturę ogólną przedstatwia poniższy schemat:

Organizacja ogólna szwadronu nie zmieniła się do wybuchu wojny. Szczegółowe rysunki i tekst poniżej przedstawiają szwadron wg struktury obowiązującej do końca marca 1939r,  tj. do wprowadzenia poprawki L.Dz.2700/mob.org38. Poprawka wnosiła pewne istotne zmiany w organizacji plutonów liniowych i pocztu, przy czym nie wpłynęła na zmianę  łącznego stanu osobowego szwadronu. Szczegóły poprawki zostały opisane w uwagach i komentarzach.

 

1. Dowódca

etat:

  • Dowódca szwadronu - 1 major/rotmistrz, 1 pistolet osobisty, 1 szabla osobista, 1 koń W
  • Ordynans - 1 ułan, 1 kbk z bagnetem (na wozie kancelaryjno-bagażowym w drużynie gospodarczej)
  • Luzak - 1 ułan, 1 kbk z bagnetem, 1 szabla, 1 koń W
Dowódca szwadronu Ordynans Luzak

2. Poczet dowódcy

etat:

 

  • Zastępca dowódcy szwadronu - 1 rotmistrz, broń osobista, 1 koń W
  • Ordynans - 1 ułan, 1 kbk z bagnetem,
  • Luzak - 1 ułan, 1 kbk z bagnetem, 1 szabla, 1 koń W
  • Trębacz-obserwator - 1 kapral, 1 kbk z bagnetem, 1 szabla, 1 koń W
  • Podoficer sanitarny – 1 plutonowy, 1 pistolet, 1 szabla, 1 koń W
  • Podoficer weterynarii – 1 plutonowy, 1 pistolet, 1 szabla, 1 koń W
  • Gońcy motocyklowi - 1 kapral, 1 st. ułan, 1 pistolet skarbowy, 1 kbk z bagnetem, 2 motocykle z koszem.
trębacz podoficer sanitarny podoficer weterynarii
 
 

uwagi:

  • W projekcie etatu z 1936 roku w poczcie dowódcy był jeszcze jeden obserwator w stopniu st. ułan, konno.
  • W projekcie etatów szwadronów kawalerii z 1936 roku podoficer weterynarii i podoficer sanitarny byli umieszczeni w pocztach dowódcy. Takie przyporządkowanie było czysto formalne, lecz kłóciło się z zasadami regulaminu, gdzie pocztowi otwierali szyk szwadronu maszerując tuż za dowódcą na czele oddziału, a sanitariusz i weterynarz szyk konny zamykali tuż przed wachmistrzem-szefem. Wobec tego stanu rzeczy powyżsi funkcyjni zostali przeniesieni do drużyny gospodarczej.
  • UWAGA: Od 1 kwietnia 1939 roku mocą poprawki L.Dz.2700 do pocztu dodano 4 gońców konnych w randze: 1 st. ułana, oraz 3 ułanów. Gońców pozyskano poprzez redukcję stanów osobowych sekcji r.k.m-ów z 7 do 5 ludzi. Dzięki temu 4 dotychczasowych amunicyjnych i 4 koniowodów stało się gońcami. Pozostała czwórka z ośmiu wymienionych służyła w plutonach liniowych.

3. Drużyna łączności

etat:

  • Dowódca drużyny - wachmistrz, pistolet skarbowy, szabla, koń W
patrol łączności z lotnikiem

etat:

  • Dowódca patrolu – kapral, kbk z bagnetem, szabla, koń W
  • Sygnalista – ułan, kbk z bagnetem, szabla, koń W
  • Płachtowy – ułan, kbk z bagnetem, szabla, koń W
  • Koniowód – ułan, kbk z bagnetem, szabla, koń W
Dowódca patrolu sygnalista płachtowy koniowód

uwaga:

Patrol konny z 1 zestawem łączności.

patrol telefoniczny na juku

etat:

  • Dowódca patrolu – 1 kapral, 1 kbk z bagnetem, 1 szabla, koń W
  • 4 telefonistów konnych – 1 st. ułan, 3 ułanów, 4 kbk z bagnetem, 4 szable, 5 koni w w tym 1 pod juk telefoniczny

funkcje:

    Wszyscy ułani patrolu byli przeszkoleni w tej samej specjalności. Doraźny podział funkcji przy budowaniu linii telefonicznej to tyczkowy, zwijakowy, kablowy (rękawicowy). W przypadku przejścia do szyku pieszego dwóch telefonistów pełniło funkcję koniowodów.

Dowódca patrolu radiotelegrafista prądnicowy taczanka łącznosci z lotnikiem

uwagi:

  • Patrol telefoniczny na juku o składzie identycznym jak w plutonie łączności pułku kawalerii. Początkowy projekt zakładał wystawienie patrolu konnego /1-go/ bez konia jucznego. Przed zatwierdzeniem etatu projekt skorygowano. Obecność patrolu w przedstawionym składzie potwierdzona na podstawie sprawozdania dowódcy łączności płk Helidora Cepy.
  • Sprzęt telefoniczny (hipoteza!): zestaw telefoniczny patrolowy III-25: 2 APT, zwijak, 4 bębny kabla telefonicznego pojedynczego typ "B" po 750m każdy.
patrol telefoniczny na taczance

etat:

  • Dowódca patrolu – plutonowy, pistolet skarbowy, szabla, koń W
  • 4 telefonistów konnych – 1 st. ułan, 3 ułanów, 4 kbk z bagnetem, 3 szable, 3 konie W
  • Woźnica – 1 ułan, 1 kbk z bagnetem, 1 taczanka telefoniczna zaprzężona w 3 konie T

funkcje:

   Wszyscy ułani patrolu za wyjątkiem woźnicy taczanki byli przeszkoleni w tej samej specjalności "telefonista konny". Doraźny podział funkcji przy budowie linii to: tyczkowy, zwijakowy, kablowy (rękawicowy). Zwijakowy siedział na tylnym półwoziu taczanki (obsługiwał zwijak wozowy). Pozostali telefoniści poruszali się konno. W przypadku przejścia do szyku pieszego dwóch telefonistów pełniło funkcję koniowodów.

Dowódca patrolu radiotelegrafista radiotelegrafista prądnicowy taczanka radiowa pod radiostację N-1/t

uwagi:

  • Patrol telefoniczny na taczance o składzie identycznym jak w plutonie łączności pułku kawalerii. Początkowy projekt zamiast patrolu taczankowego zakładał wystawienie patrolu konnego /2-giego/ bez konia jucznego. Przed zatwierdzeniem etaty projekt skorygowano. Obecność patrolu w przedstawionym składzie potwierdzona na podstawie sprawozdania dowódcy łączności płk Helidora Cepy.
  • Sprzęt telefoniczny (hipoteza!): zestaw telefoniczny patrolowy III-35:  3 APT, zwijak, zwijak wozowy, łącznica ŁP-6, 6 bębnów kabla pojedynczego typ "B" razem 3000 m kabla.
  • Od 01.IV.1939 r. mocą poprawki L.Dz.2700 skreślono 1 konia pociągowego do taczanki. Wiązało się to z planową wymianą kół do taczanek na ogumione, względnie z wymianą taczanek na nowy model wz.39-K (też na kołach ogumionych). Nie wiadomo, w jakim procencie wozów udało się wymienić koła. Można podejrzewać, że zmiana pozostała w znacznym stopniu tylko na papierze, a szwadrony wyszły w pole ze starymi taczankami na kołach obręczowych, zaprzęgniętymi w 3 konie.
patrol radiokorespondencyjny

etat:

  • Dowódca patrolu – 1 kapral, 1 pistolet skarbowy, 1 szabla, 1 koń W
  • 2 radiotelegrafistów – 1 st. ułan, 1 ułan, 2 kbk z bagnetem, (na taczance)
  • Prądnicowy – 1 ułan, 1 kbk z bagnetem (na taczance)
  • Woźnica – 1 ułan, 1 kbk z bagnetem, 1 taczanka radiowa wz. 37  pod radiostację N-1/t zaprzężona w 2 konie T

Radiostacja N-1 zainstalowana na taczance wz. 37 (N-1/t). Taczanka 2-konna, na kołach z ogumieniem pneumatycznym pierwotnie zaprojektowana pod stację N-2. Były duże zastrzeżenia co do wytrzymałości podwozia. Opracowano taczankę wz. 39, której nie zdążono wprowadzić do produkcji seryjnej. Ze względu na duże opóźnienia w dostawach radiostacji N-1, w roku 1939 Szwadrony KD były wyposażone zastępczo w radiostacje N-2/t o słabszej mocy.

 

Dowódca patrolu radiotelegrafista radiotelegrafista prądnicowy taczanka radiowa pod radiostację N-1/t

4. Sekcja pionierów

etat:

  • Sekcyjny - 1 kapral, 1 kbk z bagnetem, 1 szabla, 1 koń W
  • 5 pionierów, - 1 st. ułan, 4 ułanów , 5 kbk z bagnetem, 5 szabel, 5 koni W,

funkcje:

  • sekcja w szyku pieszym wystawiała 4 ludzi: dowódcę sekcji-kaprala i 3 pionierów - 1 st. ułana i  2 ułanów; 2 pionierów pełniło funkcję koniowodów.
  • do dyspozycji sekcji był sprzęt pionierski znajdujący się na wozie taborowym w drużynie gospodarczej /400 kg materiałów pionierskich/
sekcyjny Celowniczy Taśmowy Pomocniczy Amunicyjny Amunicyjny
 5. Plutony kawalerii dywizyjnej
I-wszy pluton kawalerii dywizyjnej
Dowódca z pocztem

etat:

  • Dowódca plutonu - porucznik/podporucznik, pistolet osobisty, szabla osobista, koń W
  • Zastępca dowódcy plutonu - plutonowy, kbk z bagnetem, szabla, koń W
  • Goniec - plutonowy, kbk z bagnetem, koń W
  • Ordynans osobisty – ułan, kbk z bagnetem
Dowódca plutonu zastępca dowódcy plutonu goniec ordynans osobisty

uwagi:

  • Pluton kawalerii dywizyjnej w stosunku do plutonu kawalerii liniowej był powiększony o jedną /4-tą/ sekcję liniową. Poza tym organizacja była identyczna. Od 1938 roku planowano powiększenie plutonów o drugie sekcje r.k.m., ale ze względu na brak środków nie doszło to do skutku i aż do wybuchu wojny szwadrony KD miały tylko po 4 r.k.m., tj. 1 na pluton. Jedynym znanym wyjątkiem był 33 Szw. KD wystawiany przez szw. kaw KOP "Olkieniki", który wedle relacji miał łącznie 8 r.k.m. i 8 c.k.m.
  • Źródłem dotychczasowej wiedzy o organizacji plutonów są opracowania Janusza Wielhorskiego,  które następnie w literaturze były przez różnych autorów powielane. Rekonstrukcja wykonana przez Wielhorskiego obarczona jest niewielkimi błędami. Okazuje się, że w plutonie nie było luzaka dowódcy na osobnym etacie. Zgodnie z regulaminem funkcję tę pełnił prawoskrzydłowy 2 szeregu 2 sekcji.
  • Organizacje wojenne pododdziałów nadal przewidywały ordynansów dla oficerów młodszych. Dotychczasowe rekonstrukcje podważały ten fakt. Zapewne dlatego Wielhorski popełnił omyłkę - sądząc, że ordynansa nie było, i jednocześnie chcąc zachować zgodny stan osobowy "awansował" ordynansa na luzaka, przy czym konsekwencją było dodanie jednego konia wierzchowego do plutonu, co w rzeczywistości nie miało miejsca.
  • Zastępca dowódcy był jednocześnie dowódcą koniowodów i nie stawał do walki pieszej.
  • Goniec ma stopień plutonowego. Prawdopodobna przyczyna jest taka, że goniec w walce pieszej pełnił obowiązki zastępcy dowódcy (zastępca, jak wyżej wymieniono w walce pieszej nie uczestniczył). Zgodnie z regulaminem goniec spieszał się do luzaka dowódcy plutonu.
  • Od 1 kwietnia 1939 roku mocą poprawki L.Dz.2700 zredukowano stany osobowe sekcji r.k.m. Dotychczasowy koniowód i amunicyjny stali się gońcami. Jeden z gońców został przydzielony na stałe do pocztu dowódcy szwadronu, a drugi pozostał w plutonie, jako jeden z pocztowych dowódcy plutonu. Gońcy w plutonach mieli stanowisko etatowe st. ułana.
1-wsza sekcja liniowa

etat:

  • Sekcyjny - 1 kapral, 1 kbk z bagnetem, 1 szabla, 1 koń W
  • 5 strzelców - 1 st. ułan, 4 ułanów , 5 kbk z bagnetem, 5 szabel, 5 koni W

funkcje:

  • koniowody - 2 ułanów
  • do walki pieszej: 1 kapral, 1 st. ułan, 2 ułanów, tj.  4 "bagnety".
sekcyjny Celowniczy Taśmowy Pomocniczy Amunicyjny Amunicyjny
2-ga sekcja liniowa

etat:

  • Sekcyjny - 1 kapral, 1 kbk z bagnetem, 1 szabla, 1 koń W
  • 5 strzelców - 1 st. ułan, 4 ułanów , 5 kbk z bagnetem, 5 szabel, 5 koni W

funkcje:

  • koniowody - 2 ułanów, w tym koniowód II trójki - podkuwacz /ułan/
  • lewoskrzydłowy I trójki - luzak dowódcy plutonu
  • prawoskrzydłowy II trójki - sanitariusz /kapral/
  • lewoskrzydłowy II trójki - strzelec wyborowy /ułan/
  • do walki pieszej: 1 kapral, 1 st. ułan, 1 ułan, tj. "3 bagnety" /zobacz uwagi/
sekcyjny Celowniczy Taśmowy Pomocniczy Amunicyjny Amunicyjny

uwagi:

  • Druga sekcja do walki pieszej stawała okrojona - z sekcji wypadał luzak dowódcy plutonu. W teorii pozostawały 3 "bagnety", ale należało się liczyć z tym, że w przypadku ranienia kogokolwiek w plutonie z boju zostanie wyłączony także sanitariusz. W rzeczywistości do "bagnetów" nie można też było zaliczać strzelca wyborowego - dysponował on karabinem ppanc. wz. 35. Karabiny przeciwpancerne nie były ujęte w etacie ze względu na utajnienie tej broni.
  • W przeciwieństwie do plutonów kawalerii w szwadronach kawalerii liniowej, w drugiej sekcji jest tylko 1 kapral, a zamiast drugiego kaprala na etatcie figuruje st. ułan. Jest to widoczna niekonsekwencja, bo w kawalerii samodzielnej uznano, że ze względu na nietypową sytuację, której żołnierz walczący miał być jednocześnie sanitariuszem łączone funkcje powinien wykonywać kapral. Poprawka LDz. 2700 nie wniosła zmian do organizacji 2-giej sekcji liniowej ani w kawalerii samodzielnej, ani w dywizyjnej. Można przypuszczać, że zaniechanie ujednolicenia "systemu" było przeoczeniem, gdyż pozostałe poprawki wskazują wyraźnie na dążenie do wyrównywania różnic w jednostkach najniższych szczebli organizacyjnych.
3-cia sekcja liniowa - jak 1-wsza
4-ta sekcja liniowa - jak 1-wsza
Sekcja r.k.m.

etat:

  • Sekcyjny - 1 kapral, 1 kbk z bagnetem, 1 szabla, 1 koń W
  • 6 szeregowych - 1 st. ułan, 5 ułanów , 6 kbk z bagnetem, 6 szabel, 7 koni W, w tym 1 pod juk na amunicję i oprzyrządowanie do r.k.m.

funkcje:

  • Sekcyjny, kapral, był jednocześnie karabinowym; st. ułan był celowniczym; 2 ułanów był amunicyjnymi; 3 ułanów było koniowodami.
  • do walki pieszej: 1 kapral, 1 st. ułan, 2 ułanów, tj.  1 "r.k.m.".
  • JO do r.k.m. wynosiła 500 naboi, w oddziale były 4 JO.
sekcyjny Celowniczy Ładowniczy Pomocniczy Koniowod Amunicyjny Amunicyjny  

HIPOTEZA - URZUTOWANIE AMUNICJI DO R.K.M. I WYPOSAŻENIE JUKA:

  • Zapas amunicji przy broni: sekcyjny i 1-y amunicyjny po 6 magazynków w ładownicach, celowniczy i 2-gi amunicyjny po 5 magazynków (w 6-tej ładownicy niezbędnik/ładownik), razem: 0,88 JO "przy broni".
  • Na juku: 2 skrzynki na 16 magazynków każda (w tym jedna niepełna, łącznie 28 magazynków, tj 1,12 JO), masa około 25 kg  (masa pełnej skrzynki  14 kg); 1 skrzynka typowa na amunicję w paczkach (a 1260 naboi) - niepełna - 1000 naboi w paczkach (2 JO), około 32 kg. Futerał na lufy zapasowe (3szt.) - ok 3,3kg; skrzynka do konserwacji r.k.m. -  7 kg, lawetka do strzelań p-lot. - ok 15kg (masa lawetki przyjęta szacunkowo, rzeczywista nie jest znana), płachty wytyczne plutonu, 2 szt. - 1 kg. Razem na juku ok: 83 kg ładunku.

uwagi:

  • Początkowo planowano, że sekcje r.k.m. będą liczyć 6 ludzi i 6 koni W, konia jucznego nie przewidywano. Okazało się to rozwiązaniem niepraktycznym, gdyż pluton dysponował zbyt małym zapasem amunicji do r.k.m. Ostatecznie wprowadzono skład sekcji taki sam jak w kawalerii liniiowej.
  • Wbrew dotychczasowym poglądom, w zatwierdzonym etacie L.Dz.3022/mob.org.37 sekcja r.k.m. była liczniejsza niż to przewidywał regulamin. Dodano jednego amunicyjnego i jednego koniowoda. Sekcje w tym składzie utrzymały się aż do końca marca 1939r.
  • Projekt Szefa Sztabu Głównego, zaaprobowany  uchwałą KSUS przewidywał rozbudowę plutonów o 2-gie sekcje r.k.m., tak by szwadron miał łącznie 8 r.k.m. Do wybuchu wojny plan był niemożliwy do wykonania ze względu na brak pokrycia materiałowego, w szczególności brak koni wierzchowych. Zamiast dodania 2-gich sekcji zmiany zatwierdzone poprawką L.Dz.2700/mob.org.38 sprowadziły się do zmniejszenia stanów osobowych sekcji już istniejących.  Skreślono z sekcji 1 amunicyjnego i 1 koniowoda. W ten sposób uzyskano 8 ułanów nadwyżki, którym przyporządkowano funkcje gońców (dodano po 1 gońcu w poczcie dowódcy plutonu, oraz 4 gońców w poczcie dowódcy szwadronu).
II-gi pluton kawalerii dywizyjnej -  jak I-wszy
III-ci pluton kawalerii dywizyjnej -  jak I-wszy
IV-ty pluton kawalerii dywizyjnej -  jak I-wszy
6. Pluton karabinów maszynowych (na taczankach)
Dowódca z pocztem

etat:

  • Dowódca plutonu - porucznik/podporucznik, pistolet osobisty, szabla, koń W
  • Luzak - ułan, kbk z bagnetem, szabla, koń W
  • Ordynans osobisty – ułan, kbk z bagnetem
  • Zastępca dowódcy plutonu - wachmistrz, pistolet, szabla, koń W
Dowódca plutonu Luzak ordynans-osobisty
1-wszy karabin

etat:

  • Karabinowy - 1 plutonowy, 1 kbk z bagnetem, 1 szabla, koń W
  • Celowniczy - 1 st. ułan, 1 pistolet, 1 c.k.m.
  • Taśmowy - 1 ułan, 1 pistolet, 1 szabla, 1 koń W
  • 2 amunicyjnych - 2 ułanów, 2 kbk z bagnetem, 2 szable, 2 konie W
  • 2 koniowodów - 2 ułanów, 2 kbk z bagnetem, 2 szable, 2 konie W
  • Woźnica - ułan, kbk z bagnetem, taczanka pod ckm, 3 konie T

broń zespołowa

    Bronią typową był ciężki karabin maszynowy Browning wz.30. Przewożono go na taczance wraz z oprzyrządowaniem, częściami i podręcznym zapasem amunicji.  W przypadku braku broni typowej, zastępczo przewidziano karabin Maxim wz.08.

Karabinowy Taśmowy Amunicyjny Taczanka
Amunicyjny Koniowod Koniowod  

HIPOTEZA - URZUTOWANIE AMUNICJI DO C.K.M. I WYPOSAŻENIE TACZANKI:

  • Zapas amunicji przy broni: Na taczance przewożono 12 skrzynek z amunicją w taśmach po 330 naboi, wodnik, niezbędnik i futerał z lufami zapasowymi. Przy spieszeniu karabinowy  zabierał 1 skrzynkę z amunicją, wodnik i wąż parowy, amunicyjny nr 1 brał 2 skrzynki z amunicją amunicyjny nr 2 brał 1 skrzynkę z amunicją, niezbędnik i kolbę p-lot. Celowniczy zabierał karabin, taśmowy podstawę, karabinowy niezbędnik, a pomocniczy wodnik.
  • Na wozach amunicyjnych plutonu: dla każdego karabinu 4 skrzynki z amunicją w taśmach, razem 16 skrzynek (po 8 na wóz). Ponadto każdy wóz przewoził 4 skrzynki po 1260 naboi z amunicją w paczkach, oraz na jednym z wozów 1 skrzynkę niepełną a 800 naboi. Razem pluton dysponował zapasem 32000 naboi, tj. pełną należność dla oddziału wynoszącą 16 JO - po 4 JO na każdy karabin. Oprócz amunicji na jednym z wozów przewożono ładownik (maszynkę do taśmowania amunicji). Możliwe, że dla plutonu przewidziano także przyrządy do strzelania ogniem pośrednim, lecz nie udało się potwierdzić, czy kawaleria miała w zestawach należności takie wyposażenie.

uwagi:

  • Początkowo planowano, że uzbrojenie szwadronu w jedną drużynę K.M. a 2 karabiny. W drużynie był też pomocnik rusznikarza i oceniacz odległości. W zatwierdzonym etacie liczbę karabinów podwojono wystawiając pluton z dowódcą oficerem i pocztowymi: luzakiem, ordynansem i zastępcą dowódcy plutonu, ale na skutek cięć obaj wymienieni funkcyjni zostali skreśleni.
  • Ze względu na deficyt koni wierzchowych z góry zaprojektowano zaprzęgnięci do taczanek koni taborowych-pociągowych. Był to spory mankament organizacyjny, którego nie dało się wyeliminować. Oczywiście w trakcie mobilizacji, o ile warunki lokalne na to pozwalały, starano się zmobilizować do zaprzęgów konie wierzchowe. Z drugiej strony niedobór koni "W" był na tyle duży, że w niektórych szwadronach nawet sekcje liniowe musiały dosiadać koni "AL".
  • Karabinowy miał stopień plutonowego tylko w 1-ym i 2-gim karabinie. Karabiny 3-ci i 4-ty miały dowódców w stopniu kaprala.
2-gi karabin jak 1-wszy
3-ci karabin jak 1-wszy
4-ty karabin jak 1-wszy
Wozy amunicyjne plutonu

etat:

  • 2 woźniców - 2 ułanów, 2 kbk z bagnetem, 2 wozy taborowe parokonne pod amunicję; 4 konie T

uwaga:

  • w przypadku c.k.m Maxim na każdym wozie amunicyjnym przewożono 8 skrzynek z amunicją w taśmach po 250 naboi. Razem: 2000 naboi, tj. po 0,5 jednostki ognia do dwóch karabinów (masa amunicji tąsmowanej – 80kg). Pozostała amunicja w 6 skrzyniach drewnianych po 38,5 - 40kg, oraz na jednym z wozów 1 skrzynia niepełna o masie około 30kg. Łączna masa amunicji na wozie wynosiła około 320 - 350kg.
  • w przypadku c.k.m Browning na każdym wozie amunicyjnym przewożono 8 skrzynek z amunicją w taśmach po 330 naboi. Razem: prawie 2640 naboi, tj. po 0,66 jednostki ognia do dwóch karabinów (masa amunicji taśmowanej – 100kg). Pozostała amunicja zapakowana w 4 skrzyniach drewnianych po 38,5 - 40,0kg, oraz na jednym z wozów 1 skrzynia niepełna o masie około 28kg. Łączna masa amunicji na wozie wynosiła około 260kg - 288kg.a
Wóz amunicyjny Wóz amunicyjny

7. Drużyna gospodarcza

etat:

konno:

  • Wachmistrz-szef - st. wachmistrz, pistolet, szabla, koń W
  • Podoficer furażowy - kapral, kbk z bagnetem, szabla, koń W

na wozach:

  • Podoficer gospodarczy - plutonowy, pistolet
  • Podoficer broni i gazowy - plutonowy, pistolet
  • Podkuwacz - plutonowy *), pistolet
  • 2 kucharzy - 2 ułanów, 2 kbk z bagnetem
  • Szewc - ułan, kbk z bagnetem
  • Rymarz - ułan, kbk z bagnetem

tabor:

  • 2 jezdnych kuchni polowej - 2 ułanów, 2 kbk z bagnetem, kuchnia polowa (wz. 23, wz. 23a lub wz. 31) z przodkiem, 4 konie T
  • 13 woźniców - 13 kbk z bagnetem, 26 koni T, 13 wozów taborowych, w tym:
    • 1 wóz przykuchenny
    • 1 wóz kacelaryjno-bagażowy
    • 2 wozy amunicyjne
    • 1 wóz warsztatowy
    • 1 wóz pod sprzęt pionierski
    • 1 wóz pod sprzęt łączności
    • 6 wozów furazowych

uwaga:

*) podkuwacz w stopniu plutonowego byl młodszym majstrem wojskowym.

Wachmistrz-szef Podoficer furażowy podoficer gospodarczy Podoficer broni i gazowy podkuwacz kucharz kucharz szewc rymarz
wóz amunicyjny
8. Tabor żywnościowy
1-wsza sekcja

etat:

  • dowódca taboru - 1 kapral, 1 kbk z bagnetem, 1 szabla, 1 koń W,
  • 6 woźniców - 6 ułanów, 6 kbk z bagnetem, 6 wozów taborowych, 12 koni T, 6 wozów taborowych parokonnych, w tym:
    • 5 wozów żywnościowych oddziału (WŻO),
    • 1 wóz mięsny oddziału (WMO)

uwaga:

  • według projektu wstępnego sekcyjny był konno. Niestety brak koni wierzchowych zmusił do cięć w strukturach i zatwierdzony etat pozbawiał  sekcyjnego konia
dowódca sekcji
          wóz miesny
2-ga sekcja

etat:

  • 5 woźniców - 5 ułanów, 5 kbk z bagnetem, 10 koni T, 5 wozów taborowyh parokonnych - wozów żywieniowych oddziału (WŻO),
 
Razem szwadron kawalerii dywizyjnej
Stan osobowy:
oficerów: 7 (1 major/rotmistrz, 1 rotmistrz, 4 por./ppor. )
podoficerów: 49 (1 st. wachmistrz,  7 wachmistrzów, 14 plutonowych, 27 kaprali)
szeregowców: 196 (30 st. ułanów, 166 ułanów; od 1.IV.1939r.: 35 st. ułanów, 161 ułanów)
razem: 252
Uzbrojenie:

4 ciężkie karabiny maszynowe

4 ręczne karabiny maszynowe
221 karabinków z bagnetem
23 pistolety skarbowe

180 szabel

7 pistoletów oficerów nie figurowały w etacie i ewidencji szwadronu
7 szabli oficerów nie figurowały w etacie i ewidencji szwadronu

Konie: 199 koni wierzchowych (W) w tym 5 pod juki
73 konie pociągowe taborowe (T), w tym 17 do taczanek (od 1.IV.1939r. 72 konie pociągowe w tym 16 do taczanek)
razem 272 konie (od 1.IV.1939 r. 271 koni)
Tabor:

1 kuchnia polowa czterokonna,

6 wozów specjalnych w tym 4 taczanki pod c.k.m, 1 taczanka telefoniczna, 1 taczanka radio,

26 wozów taborowych parokonnych, 5 juków

Wozy jednokonne:

Przy zamianie wozów dwukonnych na jednokonne należy przyjąć:

2 wozy przykuchenne

4 wozy amunicyjne

12 wozów furażowych

2 wozy kancelaryjno-bagażowe

1 wóz warsztatowy

1 wóz pod mięso

20 wozów żywnościowych

W tym wypadku stan etatowy zwiększy się o: 20 ułanów, 20 wozów, 20 kbk z bagnetem, a zmniejszy się o: 2 konie T